Δυτική Μακεδονία Ώρα Μηδέν

Ζούμε τις πιο σκοτεινές μέρες της σύγχρονης περιόδου για την περιοχή μας. Ξεπουλώντας τη ΔΕΗ οι δύο κυβερνητικοί εκπρόσωποι της Περιφερειακής μας Ενότητας στη Βουλή, δεν έχασαν μόνο το προσωπικό πολιτικό τους στοίχημα, δεν προσπάθησαν καν να σώσουν την πολιτική τους υστεροφημία ερχόμενοι αντιμέτωποι με τις προεκλογικές δεσμεύσεις και εξαγγελίες τους, αλλά καταδίκασαν την χώρα και την περιοχή μας σε μια μόνιμη ενεργειακή εξάρτηση και σε μία κατακόρυφη πτώση της οικονομίας της.
Κάνοντας χρήση του κοινωνικού αυτοματισμού, προσπαθούν μάταια ακόμη και σήμερα να μας πείσουν για τα οφέλη ενός γρήγορου ξεπουλήματος μέσα από τη φόρτιση που προκαλεί στην κοινωνία η επαναλαμβανόμενη πληροφόρηση σχετικά με τον “κακό” συνδικαλιστή και τον δυσανάλογα υψηλά αμειβόμενο υπάλληλο. Όσο κι αν θέλουν να μας πείσουν πως η τμηματική εκποίηση της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού είναι μια πώληση συμφέρουσα για τους πολίτες δεν θα τα καταφέρουν. Η λογική και μόνο είναι αρκετή για να εξηγήσει κάθε διαφωνία μας στο θέμα.
Φαίνεται ξεκάθαρα άλλωστε, ότι ο κοινωνικός αυτοματισμός έχει αφήσει πολύ βαθιά τα σημάδια του πάνω στις μικρές τοπικές κοινωνίες μας και η ευκολία της "ανθρωποφαγίας" έγινε το μέτρο της αναισθησίας των δύσκολων καιρών που ζει ο καθένας μας. Θα συνεχίσουμε όμως να μιλάμε, θα συνεχίσουμε να λέμε ελεύθερα και χωρίς κανένα φόβο την άποψή μας και ας μην είμαστε ειδικοί. Εξάλλου η δημοκρατία δεν θέλει ειδικούς επιστήμονες. Θέλει ενεργούς πολίτες με ανησυχίες και δράση.
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να μπει ένα φρένο, ειδικότερα τώρα την περίοδο της οικονομικής κρίσης στα κακώς κείμενα του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα. Απεναντίας, η πλειοψηφία των πολιτών είναι υπέρ των αλλαγών, σαφώς και είναι υπέρ των σωστών μεταρρυθμίσεων και του εξορθολογισμού του δημόσιου τομέα. Όμως κάποιοι εντέχνως και παραπλανητικά προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε πως ΔΕΗ, δεν είναι μόνο ο υπάλληλός της.
ΔΕΗ δεν είναι μόνο ο "κακός" συνδικαλιστής. ΔΕΗ είναι ο οικογενειάρχης συνταξιούχος, ο τεχνίτης, ο μισθωτός, ο 8μηνίτης, ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο άνεργος που βρίσκει δουλειά στα καταστήματα της πόλης, ο μικροεπιχειρηματίας, η γεμάτη καφετέρια, το ''ζωντανό'' ταβερνάκι, το σούπερ μάρκετ, η τοπική αγορά, οι τοπικές επιχειρήσεις, τα δικά μας καταστήματα, η ίδια μας η ζωή. ΔΕΗ είμαστε και εμείς. Και ο τελευταίος πολίτης της δυτικής Μακεδονίας γνωρίζει ότι η ΔΕΗ και οι δικές μας τοπικές κοινωνίες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Αυτή είναι η αλήθεια. Άρα λοιπόν στην ουσία, εμάς ξεπουλάνε. Χαρίζουν δηλαδή το φυσικό μας πλούτο και όχι απλά μια σκέτη επιχείρηση, όπως τους αρέσει να μας την παρουσιάζουν. Επίσης το νερό, το άλλο κοινωνικό αγαθό που είναι συστατικό της ίδιας της ζωής και υποφέρουν οι χώρες που το στερούνται, περνάει και αυτό μαζί με το φυσικό πλούτο σε αγνώστου και αμφιβόλου ποιότητας επενδυτές.
Ακόμη όλη αυτή η αχανής έκταση όπως και η ευθύνη της αποκατάστασης της περνάει με τη σειρά της σε απρόσωπες εταιρείες. Το μέλλον ολόκληρων κοινοτήτων που πρέπει να μετεγκατασταθούν εξαρτώνται πια από τις προθέσεις των ιδιωτών, χωρίς κανένα τρόπο διασφάλισης για την τήρηση οποιασδήποτε δέσμευσης. Μια ολόκληρη κοινωνία, όπως είναι η δικιά μας, συνδεδεμένη με τη ''μονοκαλλιέργεια'' του ρεύματος, που σημειωτέον δεν αποφάσισε η ίδια η κοινωνία για αυτό, περνάει στην απόλυτη απαξίωση. Οι επιχειρήσεις, οι μικρές επενδύσεις ανθρώπων του μόχθου, η ποιότητα ζωής, το περιβάλλον, το ίδιο το μέλλον των παιδιών μας τίθενται εν αμφιβόλω.
Είναι κατανοητό ότι, καμία κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να καταστεί εφικτή όταν εξαρτάσαι αποκλειστικά από το κέρδος και όταν οι αγορές ορίζουν ποιος θα χει ρεύμα και ποιος όχι. Ποιος θα χει δουλειά και ποιος όχι. Αλήθεια, ποιος ο ρόλος της πολιτικής τότε; Ας κάνουμε κυβέρνηση ξεκάθαρα και όχι έμμεσα τις ίδιες τις αγορές που μέσα στη χαοτική τους λογική παραλληλίζουν ξεδιάντροπα την εκποίηση της ΔΕΗ με την πώληση του ΟΤΕ ακόμα και με της Ολυμπιακής, γιατί γνωρίζουν πως στο δικό τους σύστημα αντίληψης ο φοβισμένος και εξαθλιωμένος Έλληνας θα πιστέψει ότι και αν του πουν. Εξάλλου ο Έλληνας των Μνημονίων έχει πάθει εθισμό με τα τόσα μέτρα γι'αυτό και ο ίδιος παρακολουθεί τις εξελίξεις ανήμπορος να βρει τη δύναμη να αντιδράσει. 
Όλοι οι γκουρού ''αναλυτές'' παρουσιάζουν την πιθανότητα μείωσης της τιμής της κιλοβατώρας ως σωτήρια για τον καταναλωτή αποκρύπτοντας όμως πως την ίδια ώρα ο καταναλωτής γίνεται ενοικιαστής από ιδιοκτήτης με ότι αυτό συνεπάγεται με την ενεργειακή μας πολιτική και με ότι αυτό σχετίζεται με την ενεργειακή μας ανεξαρτησία γενικώς. Ας μην γελιόμαστε όμως και ας μην κοροιδευόμαστε  μεταξύ μας. Το πέρασμα εξάλλου μιας τόσο σημαντικής εξέλιξης για τον εθνικό μας πλούτο από τα θερινά τμήματα της Βουλής και η αποδοχή της συνθήκης ακόμη και από τους δύο τοπικούς μας βουλευτές, τους ξεγυμνώνει και τους καθιστά από εδώ και πέρα πολιτικά αναξιόπιστους προς τις κοινωνίες που τους εξέλεξαν να τους εκπροσωπούν. 
Η γνωστή φράση “ποτέ δεν είναι αργά” ίσως πλέον δεν ισχύει όσον αφορά στα περιθώρια που αυτοι οι ίδιοι θέτουν για την εξέλιξη του ζητήματος της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ. Είναι σίγουρα αργά όμως για να μας πείσουν ότι νοιάζονται αλλά και σίγουρα αργά για να μας αποδείξουν πως εκπροσωπούν τον τόπο τους. Τους καλέσαμε να καταλάβουν και να μας εξηγήσουν τι πάνε να ψηφίσουν και αυτοί προτίμησαν τον άλλο δρόμο. Τον δρόμο της σιωπής. Οι πολίτες όμως απέδειξαν πως μπορούν να προχωρήσουν πολύ περισσότερο από όσο αυτοί υπολογίζουν. Η συντριπτική ανατροπή στο νέο αυτοδιοικητικό περιβάλλον και η υποστήριξη συνδυασμών που έχουν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν και να ανατρέψουν, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη. Με αυτή την καθαρή δύναμη εμείς οι υπόλοιποι, οι πολλοί, θα προχωρήσουμε.
Οι πολίτες καταλαβαίνουν πλέον πολλά περισσότερα από αυτά που κάποιοι πιστεύουν. Η κοινωνία όλης της Δυτικής Μακεδονίας απέδειξε πριν λίγο καιρό πως ερμηνεύει τελικά τελείως διαφορετικά τα γεγονότα από ότι θέλουν κάποιοι να μας τα παρουσιάζουν. Έτσι λοιπόν ενωμένοι, μακριά από χρώματα και ταμπέλες, θα καταργήσουμε στην πράξη κάθε αδικία που μας επιβάλλουν.

14/07/2014

Ξεκινάμε μαζί

Στην πιο κρίσιμη περίοδο για τη χώρα μας και για την Αυτοδιοίκηση, οι πολίτες έστειλαν το πιο ηχηρό μήνυμα. Οι Δυτικομακεδόνες επέλεξαν να ανατρέψουν το αυτοδιοικητικό κατεστημένο, που είναι χρόνια σύμφυτο με το πολιτικό, προκειμένου να διασώσουν τις προς ξεπούλημα πλουτοπαραγωγικές πηγές, τη χαμένη αξιοπρέπεια μας, την υπό αμφισβήτηση κυριαρχία μας και την την υπό εγκατάλειψη ύπαιθρο με τα ιστορικά χωριά μας. Η πρόσκληση μας προς τους πολίτες είναι διαρκής γιατί όπως τους χρειαστήκαμε για να γίνει πραγματικότητα η “Ανατροπή”, τους χρειαζόμαστε συνεχώς δίπλα μας και για τη “Δημιουργία”. Η υλοποίηση των βασικών δεσμεύσεών μας, δεν ξεκινάει αύριο. Τρέχει ήδη αφού είναι αποτέλεσμα προεργασίας υπεύθυνου σχεδιασμού και συνεχούς διεκδίκησης κάτι το οποίο θα πάρει την τελική του μορφή από την αίθουσα του Περιφερειακού συμβουλίου καταλήγοντας πίσω στην κοινωνία. Πάντα Αμεσοδημοκρατικά, με πόρτες ανοιχτές θα συνεχίσουμε να ζούμε μαζί και να δημιουργούμε μαζί, για να βελτιώσουμε τις ζωές μας, για να μπορέσουμε να κοιτάξουμε στα μάτια τα παιδιά μας, παραδίδοντας τους κάτι καλύτερο από αυτό που έφτασε στα χέρια μας ύστερα από δεκαετίες της κατασπατάλησης των οικονομικών και των φυσικών πόρων, του δημόσιου πλούτου και της αξιοπρέπειας μας. Τόσο από το χώρο που υπηρετώ τον πολίτη και θα συνεχίσω να υπηρετώ με όλες μου τις δυνάμεις ως Πυροσβέστης, όσο πλέον και από τις επάλξεις του Περιφερειακού Συμβουλίου στο πλευρό του Θόδωρου Καρυπίδη με το συνδυασμό “Ανατροπή – Δημιουργία”, ζητώ να είμαστε μαζί σε κάθε βήμα της Περιφέρειας, για τις μεγάλες ανατροπές και διεκδικήσεις μας, για μια καλύτερη διαχείριση, για μια νέα ηθική στην Αυτοδιοίκηση. 

Εύχομαι σε όλους μας καλή δύναμη!


Ηλίας Κάτανας Εκλεγμένος Περιφερειακός Σύμβουλος Δ.Μακεδονίας


Αντί ευχαριστηρίου

Ποτέ μου δεν τα πήγαινα καλά με τον ξύλινο λόγο και αυτή ήταν άλλωστε η πρώτη αφορμή που μας έφερε πιο κοντά. Συνηθίζεται μετά το τέλος των εκλογών και καλώς, να ανακοινώνεται ένα ευχαριστήριο του υποψηφίου. Έχω υποσχεθεί το ευχαριστώ να σας το πω προσωπικά ακούγοντας σας και κοιτάζοντας σας στα μάτια. Κυρίως όμως το ευχαριστώ θα πάρει σάρκα και οστά αν μείνω συνεπής στις αρχές μου και δώσω τις μάχες που με στέλνετε να κερδίσω. Και θα το κάνω όπως σας υποσχέθηκα από όποια θέση κι αν με κατατάξει η Δημοκρατία, πάντα στο πλευρό του Θόδωρου Καρυπίδη. 2353 άνθρωποι περίπου, στην πιο ιερή στιγμή της Δημοκρατίας με επέλεξαν να τους αντιπροσωπεύσω. Το εκλογικό αποτέλεσμα λοιπόν και οι συσχετισμοί δείχνουν ξεκάθαρα τη νίκη. Την Κυριακή καταποντίζουμε το παλιό και φέρνουμε πάλι την αξιοπρέπεια στην Περιφέρεια μας. Είμαστε έτοιμοι, αρκεί να πάμε όλοι μαζί ενωμένοι στις κάλπες της Κυριακής για να στείλουμε τα ξεκάθαρα μηνύματα. "Οι νέοι άνθρωποι μπροστά", "Η Δυτική Μακεδονία δεν ξεπουλιέται"
ΠΑΜΕ λοιπόν ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ για την Ανατροπή και τη Δημιουργία του τόπου μας.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑΣ

Ζούμε σε μία εποχή όπου κανείς δεν πρέπει να μένει αδιάφορος και αδρανής. Αισθανόμενος λοιπόν το βάρος της ευθύνης που αναλογεί στους νέους ανθρώπους, συντάχθηκα εξαρχής στην προσπάθεια του Θόδωρου Καρυπίδη.
Μία προσπάθεια ανεξάρτητη και καθαρή, βγαλμένη όχι από κομματικά γραφεία αλλά από τα σπλάχνα της κοινωνίας. Μία προσπάθεια μέσα από ανοιχτές διαδικασίες διαβούλευσης, που αποτελεί και έναν από τους βασικούς ιδρυτικούς πυλώνες της παράταξης Ανατροπή-Δημιουργία, με απόλυτο και καθοριστικό παράγοντα, την περιφερειακή συνείδηση, μία έννοια που πρώτος ο Θόδωρος εισήγαγε στην τοπική ενημέρωση.
Για να σας δώσω λοιπόν, ένα πρώτο στίγμα της υποψηφιότητάς μου, θέλω να ξεκαθαρίσω πως δεν συμμετέχω σ' αυτήν την προσπάθεια με ψευδαισθήσεις ούτε με κενές υποσχέσεις. Αν και ανέκαθεν η προσφορά στα κοινά ήταν μία επίπονη προσπάθεια, τώρα, ειδικά μετά την κατάρρευση μιας ολόκληρης κοινωνίας αλλά και την ισοπέδωση της οικονομίας της, καλούμαστε πλέον να δουλέψουμε για την ανασυγκρότηση και τη δημιουργία, έργο το οποίο θα είναι κατά πολύ δυσκολότερο και επίπονο.
Πιστεύω ότι η ενασχόληση με την τοπική αυτοδιοίκηση είναι μία συνεχής και ευσυνείδητη προσφορά προς την κοινωνία και πρέπει να πάψει να λειτουργεί με ιδιοτελείς και βιοποριστικούς όρους.
Συμμετέχω λοιπόν με επίγνωση των δυσκολιών, των συνεπειών αλλά και με σαφή γνώση των δυνατοτήτων τόσο των Δυτικομακεδόνων όσο και της Δυτικής Μακεδονίας.
Σε αυτή την προσπάθεια κατέρχομαι με καθαρούς συμμάχους, με πρώτο και καλύτερο την ίδια μου την οικογένεια, που ήταν και η πρώτη που στήριξε την επιλογή μου αυτή.
Σας ευχαριστώ,
Ηλίας Κάτανας.

27/03/2014

Κοινωνική ''γενοκτονία''


Η βασανισμένη εδώ και τρία χρόνια από τα Μνημόνια κοινωνία μας παρακολουθεί σαστισμένη και έντρομη τα γεγονότα που διαδραματίζονται τους τελευταίους μήνες και προσπαθεί να ερμηνεύσει όλα αυτά που έγιναν, που γίνονται αλλά και που πρόκειται να συμβούν στο μέλλον.
     Φτάσαμε ήδη στα μέσα Δεκεμβρίου, ψηφίστηκε με άνεση και ο φετινός προϋπολογισμός και όπως όλα δείχνουν τα πράγματα και τα φετινά Χριστούγεννα θα τα περάσουμε βαθιά στο τούνελ της ύφεσης και θα είναι ακριβώς όπως τα περσινά. Μόνο γιορτές δε θα θυμίζουν.
     Η χώρα μας βρίσκεται σ'ένα επικίνδυνο τέλμα. Ακροβατεί τα τελευταία χρόνια πάνω σ'ένα τεντωμένο σχοινί, έτοιμη από στιγμή σε στιγμή να πέσει στον γκρεμό. Το κλίμα πολώνεται και η κοινωνία δείχνει να παραλύει από τα συνταρακτικά γεγονότα που ξεκίνησαν από τα μέσα του καλοκαιριού αλλά έως και σήμερα. Από τον ξαφνικό σκοτάδι της ΕΡΤ, τον εγκλεισμό αρχηγού κόμματος στη φυλακή, τη δολοφονία με πολιτικό υπόβαθρο του Παύλου Φύσα, τις τρομοκρατικές δολοφονίες των δύο παιδιών μελών της χ.α, την πρόταση δυσπιστίας προς την κυβέρνηση αλλά έως και την ψήφιση του προϋπολογισμού, έχουν φέρει σε τρομερή αναστάτωση και ανασφάλεια την πολύπαθη ελληνική κοινωνία.
     Από τη Μεταπολίτευση έως και σήμερα, η χώρα μας δεν έχει περάσει τόσες κρίσεις μαζεμένες, όσες τα τελευταία τρία χρόνια. Κρίση οικονομική, πολιτική, δικαστική και ανθρωπιστική. Κρίσεις που έχουν συμπαρασύρει όλους τους θεσμούς της χώρας μας.
     Δεν είμαι σίγουρος όμως, αν έγινε τελικά αντιληπτό από τους πολιτικούς της χώρας, από αυτούς που  φέρουν στο ακέραιο την ευθύνη για τη χρεοκοπία της Ελλάδας, αν έχουν συνειδητοποιήσει ότι ακόμη παραμένουν σε ισχύ οι λόγοι για τους οποίους οι πολίτες εξακολουθούν να μην πιστεύουν τους πολιτικούς.
     Και στ'αλήθεια τώρα,πως μπορεί κάποιος να συνεχίζει να εμπιστεύεται τους συγκεκριμένους πολιτικούς οι οποίοι μιλούν καθημερινά για έξοδο από την κρίση αλλά συνεχώς διαψεύδονται από τα γεγονότα; Και όποιος δε μπορεί να διακρίνει ότι μετά από έξι περίπου χρόνια συνεχούς ύφεσης παραμένουμε στο ίδιο ή και σε χειρότερο σημείο από το 2010 που μπήκαμε στα Μνημόνια, τότε, είτε ζει σε άλλη χώρα είτε εξυπηρετεί προσωπικές κομματικές σκοπιμότητες.
     Έχουν περάσει τρία χρόνια.Τρία χρόνια που φέρανε τα πάνω κάτω στην πατρίδα μας. Που έχουν γίνει τόσα, όσα δεν έχουν γίνει τα τελευταία 150 έτη. Που χαθήκανε κεκτημένα δεκαετιών σε μία νύχτα, που έχει περάσει τόσος καιρός και δεν υπάρχει πλέον ένας συνάνθρωπος μας που να πιστεύει ότι πράγματι -ρε αδερφέ- θα έρθουν καλύτερες μέρες.
     Η αλήθεια είναι αυτή, είναι σκληρή και αποτυπώνεται στην καθημερινότητα του καθενός. Η ανεργία καλπάζει με ξέφρενους ρυθμούς, οι άποροι πολλαπλασιάζονται και όλο και πιο πολλοί στριμώχνονται στις ουρές των συσσιτίων των μεγάλων πόλεων. Τα νοσοκομεία καταρρέουν χωρίς αναλώσιμα, χωρίς γιατρούς και εξειδικευμένο προσωπικό. Οι μη προνομιούχοι δεν έχουν πλέον να αγοράσουν τα βασικά, κάποιοι άλλοι δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν το πετρέλαιο, υπάρχουν συνάνθρωποι μας που δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν την ιατρική τους περίθαλψη, οι ανασφάλιστοι καρκινοπαθείς αδυνατούν να πληρώσουν τα πανάκριβα τους φάρμακα και έχουν για συντροφιά μόνο την αξιοπρέπεια τους, πολλοί συνάνθρωποι μας ψάχνουν στα σκουπίδια να βρούνε τροφή. Από την άλλη όμως μεριά, η εφορία επιδίδεται σ'ένα άνευ προηγουμένου σαφάρι κατασχέσεων τραπεζικών λογαριασμών αλλά και σπιτιών ενώ η στιγμή της άρσης της απαγόρευσης πλειστηριασμών Α'κατοικίας είναι προ των πυλών.
      Το συμπέρασμα απ'όλα τα παραπάνω είναι ότι η χώρα μας δέχεται μία πρωτόγνωρη κοινωνική γενοκτονία. Οι δημόσιοι υπάλληλοι νιώθουν σαν τους μελλοθάνατους ενώ οι μισοί υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα απολύονται και οι άλλοι μισοί παρακαλάνε το αφεντικό τους πότε θα μαζέψει λεφτά ο ίδιος για να μπορέσει να τους πληρώσει έναντι. Οικογένειες ζουν κλεισμένες στα σπίτια τους φοβούμενοι την κοινωνική κατακραυγή της γειτονιάς, γιατί απλά δεν έχουν πληρώσει το ρεύμα και ζούνε στο σκοτάδι.
     Όχι κύριοι,δεν είναι λαϊκισμός αυτό που περιγράφω. Είναι η τραγική εικόνα που βιώνουν πολλοί συνάνθρωποι μας στην Ελλάδα του 2013, στην Ελλάδα των Μνημονίων. Γι'αυτό και η καθημερινότητα μας είναι γεμάτη από εντάσεις, κραυγές και μίσος. Γι'αυτό και η κοινωνία μας είναι σε κατάσταση παραφροσύνης.
    Γιατί είναι διάχυτη η πεποίθηση πλέον, ότι, ούτε τα κόμματα που μας κυβερνούν έχουν πια την αντίληψη το τι πραγματικά συμβαίνει στη μέση ελληνική οικογένεια, όπως δε γνωρίζουν ούτε με ποιον τρόπο θα έρθει τελικά η <<σωτηρία>> και η ανάπτυξη στη χώρα μας.
     Όλο μας λένε για το φως στο τούνελ αλλά το μόνο φως που φαίνεται είναι από το τρένο που έρχεται με φόρα κατά πάνω μας. Μας λένε ότι δε θα υπάρξουν νέα μέτρα, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα μέτρα είναι ήδη ψηφισμένα και απλά περιμένουν την πρώτη Γενάρη για ν'αρχίζουν να εφαρμόζονται. Κακά τα ψέμματα, και ο τελευταίος <<ισορροπημένος>> πολίτης αυτής της χώρας συνειδητοποιεί ότι το ευρωπαϊκό όνειρο που του τάξανε έχει μετατραπεί σε εφιάλτη. Συνειδητοποιεί ότι το ευρώ ως κοινό νόμισμα είναι άκρως υφεσιακό και υπεύθυνο για την παρατεταμένη λιτότητα. Και όσο θα περνάει ο καιρός και τα πράγματα θα χειροτερεύουν, τόσο και η συζήτηση περί μίας άλλης λύσης, δε θα θεωρείται ταμπού.
      Γενικά υπάρχει μία απαξίωση από την πλευρά της κοινωνίας προς τα πάντα. Υπάρχει μία απογοήτευση, μία ψυχική κούραση όπου ο κόσμος τρέχει τη δική του καθημερινότητα που γίνεται όλο και πιο δύσκολη και αδιαφορεί για όλα τ'άλλα. Αδιαφορεί για τον συνάνθρωπο του, για τον διπλανό του, για τη χώρα του, για τους πολιτικούς, για τα πάντα.
      Και ειλικρινά για ποιο λόγο αυτός ο κόσμος να μην είναι θυμωμένος και αδιάφορος; Πως να μην είναι θυμωμένος όταν βλέπει ότι οι θυσίες του πάνε χαμένες και ότι αυτούς που εμπιστεύθηκε απλά πάνε με τον αυτόματο πιλότο, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς προοπτική, χωρίς σχέδιο.
      Ξέρετε, οι Έλληνες στην πλειοψηφία τους, ήταν πάντοτε συνεπείς στις οικονομικές υποχρεώσεις τους. Πάντα πληρώνανε την εφορία τους, τη ΔΕΗ τους, πάντα είχαν ένα πρόγραμμα στον οικογενειακό τους προϋπολογισμό. Απλά τώρα δεν έχουν να πληρώσουν. Κάνεις για παράδειγμα δε θα είχε πρόβλημα να πληρώσει το 25ευρω στην είσοδο των νοσοκομείων, αρκεί να είχε να πληρώσει. Κανείς δε θα είχε πρόβλημα να πληρώσει το χαράτσι του, την εφορία του, τη ΔΕΗ του, αρκεί να είχε να τα πληρώσει. Κανείς δε θα είχε πρόβλημα να αγοράσει τα τέλη κυκλοφορίας του, αρκεί να είχε για να τ'αγοράσει.
      Ένας λαός λοιπόν, που όμοιος του στον κόσμο δε βίωσε τόσο σκληρή και παρατεταμένη λιτότητα, ένας λαός φιλότιμος που έβαλε πλάτη και δέχτηκε αδιαμαρτύρητα τα πιο βίαια μέτρα που έχουν περάσει σε ολόκληρη την Ευρώπη, ε λοιπόν αυτός ο λαός τιμωρείται συστηματικά  και προσβάλλεται καθημερινά, από όλους αυτούς που εμπιστεύτηκε, από όλους αυτούς που τους έδωσε τη λαϊκή εντολή ν'αλλάξουν έστω το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης.
      Από το 2010 που μπήκαμε στον αστερισμό των Μνημονίων, μαζί με τα Μνημόνια μπήκανε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο και άγνωστες λέξεις όπως σπρεντς, τραπεζικά φαντς, πρωτογενές πλεόνασμα και άλλες τέτοιες παρόμοιες εκφράσεις και έτσι μάθαμε να ξεγελάμε την ανέχεια μας παπαγαλίζοντας αυτές τις έννοιες, αν και είμαι σίγουρος ότι το 80% και ένας από αυτούς και εγώ, ανάθεμα αν έχουμε ιδέα τι σημαίνουν. Με το που μπήκε στη ζωή μας η τρόικα, μάθαμε να <<ζούμε>> μέσα από τα <<χαρούμενα>> δελτία ειδήσεων των 8 όπου και αυτά συστηματικά εδώ και τρία χρόνια επιδίδονται σε ένα <εμπόριο> ελπίδας αλλά μόλις κλείσουν τα τηλεοπτικά παράθυρα, πιάνουμε το τεφτέρι και προσπαθούμε να βρούμε τι άλλο απέμεινε  να κόψουμε από τον οικογενειακό μας  προϋπολογισμό για να μπορέσουμε να πληρώσουμε άλλες πιο σημαντικές ανάγκες.
      Κανείς από όλους αυτούς που μας έφτασαν ως τη χρεοκοπία, δε μπορεί να μας πει με σιγουριά, πότε επιτέλους θα βγούμε από την εποχή των Μνημονίων ή αν μπορούν έστω να μας προτείνουν μία λύση.
     Πλατιάσαμε  ήδη αρκετά. Η πραγματικότητα δυστυχώς είναι αυτή που περιγράφω. Χωρίς ωραία λόγια και κρυφούς αστερίσκους. Δε χρειάζεται να ζούμε με ψευδαισθήσεις. Έχουμε ανάγκη εδώ που φτάσαμε,  ν'ακούσουμε για πρώτη φορά αλήθειες. Και η αλήθεια είναι, είτε μας αρέσει είτε όχι, ότι, ούτε το 2014 θα υπάρξει κάτι θετικό. Ούτε τα αμέτρητα λουκέτα πρόκειται να ξανά ανοίξουν, ούτε τα χιλιάδες <ενοικιάζεται> πρόκειται να ξανά μισθωθούν, ούτε οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι πρόκειται να βρουν δουλειά αλλά και ούτε η νέα κατηγορία των νεο-ανέργων που θα προκύψει από το καθεστώς της διαθεσιμότητας θα μπορέσει να ξανά βρει εργασία.
      Φυσικά κατά καιρούς θα υπάρξουν καλοθελητές που θα μιλούν για πρωτογενές πλεόνασμα για ανάπτυξη και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Όλα όμως θα κινούνται στη σφαίρα της λογιστικής πολιτικής. Η κοινωνία δεν ξεγελά πια την ανέχεια της με <ευχολόγια> και ελπιδοφόρες προβλέψεις, γιατί ξεχνάνε όλοι αυτοί ότι, όπου ευημερούν οι αριθμοί, τα χαμόγελα κόβονται.
      Και για να κλείνουμε. Είναι επιτακτική ανάγκη λοιπόν για αλλαγή πορείας. Είναι επιτακτική ανάγκη να εκπονηθεί ένα άλλο σχέδιο εξόδου από την κρίση, τώρα που φτάσαμε στο σημείο 0. Γιατί με τα Μνημόνια έχουμε χάσει ήδη μία γενιά, θα είναι τραγωδία να υποθηκεύσουμε και την επόμενη.
Έχει γίνει πλέον σαφές σε όλους ότι η χώρα βιώνει τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση των τελευταίων 50 ετών. Απαιτείται από σήμερα κιόλας η τρόικα να αρχίσει να ακούει επιτέλους τα πρώτα ΟΧΙ. Δεν υπάρχει πολυτέλεια χρόνου. Αν δε γίνει αυτό, τότε έρχεται η στιγμή που θα πρέπει να σκεφτόμαστε στα σοβαρά την αναζήτηση κάποιας άλλης πολιτικής λύσης. 
      Γιατί κάποιοι θα πρέπει να έχουν κατά νου ότι, πολλές φορές η στάμνα θα πάει στη βρύση αλλά μια φορά θα σπάσει.. 
                                                                                           
 Εύχομαι σε όλους Καλές Γιορτές!!

09/12/2013


ΨΑΡΟΥΚΩΣΤΑΙΝΑ








Τελευταίες μέρες του Αυγούστου, σιγά σιγά μας αποχαιρετά το καλοκαιράκι  και από τον καύσωνα και τα μπάνια του λαού επιστρέφουμε με γρήγορους  ρυθμούς στην κρυάδα της ελληνικής πραγματικότητας. Συνηθίζουμε στη χώρα μας με το που θα φύγει ο Αύγουστος να ευχόμαστε <<καλό χειμώνα>> . Φεύγει λοιπόν το καλοκαιράκι  και έρχεται χειμώνας, όχι τόσο λόγω των καιρικών συνθηκών, αλλά λόγω των πιθανών νέων μέτρων που έρχονται.
Η εποχή που διανύουμε, δυστυχώς, είναι πολύ φορτισμένη.  Η διαλυμένη ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μία οριακή κατάσταση όπου τα μέλη της ακροβατούν πάνω σ' ένα τεντωμένο σχοινί έχοντας ξεπεράσει προ πολλού κάθε όριο αντοχής, έτοιμα να ξεσπάσουν επί δικαίων και αδίκων. Δεν είναι ν' απορεί κανείς όμως γιατί συμβαίνει αυτό, αφού ζούμε στη χώρα των αντιθέσεων, στη χώρα των προνομιούχων από τη μία και των κορόιδων από την άλλη ή καλύτερα στην Ψαρου-Κώσταινα.
Η φράση <<Ψαρου-κώσταινα>> δε θα μπορούσε να περιγράψει με γλαφυρότερο τρόπο την εικόνα των δυο Ελλάδων που βιώνουμε σήμερα. Στη μία πλευρά έχουμε τη μία Ελλάδα που δεν έχει να πληρώσει 1 ευρώ και 20 λεπτά για την μετακίνηση της με τα ΜΜΜ και τους πολίτες της να λιποθυμάνε από τα χρέη και την ανέχεια και στην άλλη πλευρά έχουμε την άλλη Ελλάδα της ψευτοδιανόησης και την Ελλάδα που γίνεται στουπί από τις σαμπάνιες στα νεόπλουτα θέρετρα. Αυτή είναι λοιπόν η εικόνα της σημερινής χρεοκοπημένης και σε αξίες και σε θεσμούς Ελλάδα μας.
Μ' έναν λαό κομμένο στα δύο χωρίς να γνωρίζει τι ποιεί η δεξιά και τι η αριστερά, μ' ένα λαό που βλέπει τον ιστό της κοινωνίας του καθημερινά να διαλύεται, μ' ένα λαό που βλέπει τους δικαστές του ανήμπορους να αποδώσουν δικαιοσύνη, που βλέπει τους ελεγκτικούς του μηχανισμούς να εξευτελίζονται από τους φορονταβαντζήδες, μ' ένα λαό που βλέπει τους <<διανοούμενους>> του να κατηγορούν κυνικά ως <<τζαμπατζήδες>> παιδιά που δεν έχουν ενδεχομένως χρήματα, ε αυτός ο λαός δε ζητάει τίποτα περισσότερο από την αξιοπρέπεια του και την ίση μεταχείριση του.
Τι έχει συμβεί όμως όλα αυτά τα χρόνια και έχουμε χάσει τον προσανατολισμό μας σαν κοινωνία; Για πιο λόγο υπάρχουν τόσες πολλές αντιθέσεις μέσα σε μία χώρα; Καταρχάς ο νέο έλληνας άλλαξε τον τρόπο ζωής και σκέψης του, αφού ζει πλέον στην εποχή της πλουσιοχυδαιότητας και της βλαχογκλαμουριάς. Γιατί ζει στην εποχή του απόλυτου τίποτα.
Μας έχει συνεπάρει το νεόπλουτο νεοελληνικό μοντέλο ανάπτυξης συνεχίζοντας όμως να ζούμε μία ψευδαίσθηση σε μία εποχή όπου τα τελευταία τρία χρόνια έχουν συμβεί τόσα στη χώρα μας, όσα δεν έγιναν τα τελευταία εκατόν πενήντα. Μας έχει συνεπάρει η ανάδειξη παρακμιακών πράξεων της νεοελληνικής νεόπλουτης ζωής, καταφέρνοντας έτσι να μας αποπροσανατολίσει από τα καθημερινά μας προβλήματα, με αποτέλεσμα να λησμονούμε με μεγάλη ευκολία, για παράδειγμα, τη λίστα Λαγκάρντ και να πέφτουμε  με τα μούτρα στη <<λίστα Ρέμου>>. Και γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί δυστυχώς ζούμε στην εποχή της <<αστακομακαρονάδας>>. Μίας εποχής που ξεχειλίζει από δήθεν και υποκρισία. Θέλετε ν' αναλύσουμε τι ακριβώς είναι η αστακομακαρονάδα για να καταλάβετε τι εννοώ; Η αστακομακαρονάδα λοιπόν  είναι μία ελληνική πατέντα-έδεσμα(;) που προσπάθησε να μας επιβάλλει το νεοπλουτίστικο life-style ως δείγμα <<κοινωνικής ευμάρειας>> και κοινωνικής υπεροχής, αφού μπόρεσε και ταίριαξε βάρβαρα τον πανάκριβο αστακό με το πάμφθηνο ευτελές ζυμαρικό!!
Ε, ακριβώς έτσι λοιπόν, πάνω σε μία τέτοια  ανάλογη <<πατέντα>>, βασίστηκε και η καθημερινότητα μας. 
Αυτή είναι λοιπόν η μία Ελλάδα της <<πατέντας>>. Πάμε και στην άλλη Ελλάδα που δημιούργησε αυτή την πατέντα. Στη Μύκονο, στην Καλλιθέα και στα άλλα ελληνικά θέρετρα αυτή η Ελλάδα, αυτή με το πούρο, με τα μοντέλα Β' διαλογής, με τους τηλεμαϊντανούς και με τους υπό πτώχευση επιχειρηματίες που μπορεί να μη μπορούν να  πληρώνουν τους εργαζομένους τους, αλλά μπορούν να το παίζουν <<μάτσο>> στην παραλία της Ψαρούς, αυτή η Ελλάδα λοιπόν ξοδεύει χιλιάδες ευρώ σε σαμπάνιες και σε life-style εκδηλώσεις χωρίς φυσικά ν' αποδίδει τίποτα απολύτως στο κράτος.
Σαφώς και δε μπορούμε να ποινικοποιήσουμε ούτε τα υψηλά εισοδήματα, ούτε την άνετη ζωή, ούτε το life-style. Αν τα κατέχουν νόμιμα καλά κάνουν και τα σκορπούν, έτσι κινείται και η οικονομία εξάλλου. Η εικόνα όμως που βγαίνει έξω στην κοινωνία είναι ότι η ασύλληπτη φοροδιαφυγή διασκεδάζει στα διάφορα <<πολιτιστικά>> κέντρα και έτσι υπάρχει διάχυτη η αίσθηση της παντελούς έλλειψης ίσης μεταχείρισης προς όλους. Χρέος λοιπόν μιας ευνομούμενης πολιτείας είναι να φτιάξει επιτέλους ισχυρούς αξιοκρατικούς μηχανισμούς που θα μπορούν να ελέγχουν το Πόθεν Έσχες όλων αυτών που εξακολουθούν να πίνουν στην υγεία των υπόλοιπων κορόιδων.
Το προκλητικό πάρτι στη Μύκονο για παράδειγμα πριν λίγο καιρό, κατέδειξε ακριβώς αυτό το πράγμα. Τις δύο Ελλάδες. Την Ελλάδα της ύφεσης και της ανέχειας από τη μία και την Ελλάδα της ασυλίας σε όλα τα επίπεδα από την άλλη.
Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μία εποχή όπου η κατάθλιψη στη χώρα μας έχει χτυπήσει κόκκινο και τα συνεχόμενα μέτρα έχουν καταστρέψει  τη μεσαία τάξη, την ραχοκοκαλιά της πατρίδας μας. Στην Ελλάδα λοιπόν των δύο εκατομμυρίων περίπου ανέργων, της φτώχειας και της συνεχούς λιτότητας, η ελιτίστικη ζωή και η ασυλία ορισμένων, προκαλεί. Ο πολίτης αισθάνεται την αδικία σε βάρος του. Γιατί κακά τα ψέματα, άλλο είναι να είσαι πολίτης στο <<κράτος της Μυκόνου>> και να απολαμβάνεις κάθε είδους ασυλία και άλλο να είσαι πολίτης στην Άνω Ραχούλα που με το φόβο της κατάσχεσης να προσπαθείς να είσαι συνεπής στις υποχρεώσεις σου.
Αυτό λοιπόν το νεόπλουτο κράτος,  όπως προέγραψα, είναι αποτέλεσμα και δικό μας. Το αφήσαμε να γίνει έτσι, ζώντας την πεποίθηση ότι ίσως κάποτε και εμείς να μπορέσουμε να γίνουμε κομμάτι του, αφού το όνειρο του κάθε νεοέλληνα ήταν να γίνει <<μάτσο>>. Μία κοινωνία δηλαδή που εμείς δημιουργήσαμε, τώρα μας ενοχλεί. Προηγούνται όμως οι ηθικοί αυτουργοί αυτού του δημιουργήματος. Και ηθικοί αυτουργοί είναι όσοι συμμετείχαν τα τελευταία χρόνια σ' αυτό το τελειωμένο πολιτικό σύστημα.
Αυτό το πολιτικό σύστημα που δε μπόρεσε ποτέ να γίνει ο προστάτης των πραγματικά αδυνάτων, που δε μπόρεσε ποτέ να κάνει ένα ισχυρό, αξιοκρατικό φορολογικό σύστημα, απεναντίας όμως, έκανε τις χάρες του σε όλους αυτούς που το κρατούσαν και συνεχίζουν να το κρατούν όμηρο για τις δικές τους ανάγκες, ανταλλάσοντας το με την μακρόχρονη πολιτική επιβίωση τους. Ένα κράτος που δε μπόρεσε ποτέ να φτιάξει ένα σοβαρό εθνικό σύστημα παιδείας, ένα κράτος που δε μπόρεσε ποτέ να δημιουργήσει αξιόλογο σύστημα υγείας, ένα κράτος που γενικά νοσσεί σε όλες τις λειτουργίες του.
Όσο όμως αυτό το κράτος αδυνατεί να αποδώσει δικαιοσύνη, η κατάληξη θα είναι γνωστή. Ο διχασμός στην κοινωνία για άλλη μία φορά θα είναι αναπόφευκτος και όταν θα ανάψει το φιτίλι δε θα κάνει διακρίσεις αλλά θα συμπαρασύρει και όλους αυτούς τους δήθεν χλιδάτους.
Το συμπέρασμα για να κλείνουμε είναι ότι η Ελλάδα αργοπεθαίνει γιατί χιλιάδες νοικοκυριά βρίσκονται στο όριο της φτώχειας. Όλα αυτά τα <<κόκκινα χαλιά>> που στρώνονται ενίοτε στα ξέφρενα <<επαναστατικά>> πάρτι, δεν είναι ικανά να κρύψουν το δράμα της ελληνικής κοινωνίας. Κανείς από όλους αυτούς δεν είναι ικανός να καταδικάσει αλλά και να συμπάσχει με την τραυματισμένη κοινωνία που απλά γλύφει τις πληγές, που της προξένησε η κρίση. Γιατί απλά, κανείς από όλους αυτούς τους συγκεκριμένους, δε θέλει να προσφέρει κάτι πραγματικά για την ενίσχυση των φτωχών μας συνανθρώπων αφού....ποιος έχασε το φιλότιμο και την ανθρωπιά για να το βρει η <<παρέα των ολίγων>>.
Φυσικά, δε θα μπορούσαμε ν' ασχοληθούμε και λίγο με τους ανθρώπους του πνεύματος αλλά και με την κραυγαλέα ένοχη και περίεργη σιωπή τους. Κάποτε παίρνανε θέση για τα πράγματα της χώρας μας, ένας Χατζιδάκις, ένας Θεοδωράκης, ένας Ελύτης, ένας Σεφέρης και σήμερα όλους  αυτούς τους αντικατέστησαν διάφοροι <<Ρέμοι>> και <<Σφακιανάκηδες>> Πραγματικά που είναι όλοι αυτοί οι σημερινοί διανοούμενοι να πάρουν θέση για την οικονομία μας αλλά και για την ηθική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας;
Όταν όμως ακόμη και αυτοί, οι σημερινοί άνθρωποι της διανόησης, όπως τους αρέσει να τους αποκαλούν, περιμένουν στην ουρά για να ταϊστούν από τον κρατικό προϋπολογισμό, όταν ακόμη και αυτοί οι ίδιοι προσπαθούν να γαντζωθούν σε μία κρατική θέση, γλείφοντας ενίοτε την εξουσία προσδοκώντας κανένα κοκαλάκι, ε τότε δεν υπάρχει καμία ελπίδα.
Είναι αυτοί οι γνωστοί τζαμπατζήδες της <<διανόησης>>  που δε διστάζουν πολλές φορές με κυνικό και ανάλγητο τρόπο να καταδείξουν το Εγώ τους που πλημμυρίζει πάντα από έντονο μισανθρωπισμό, εκδηλώνοντας στην ουσία απλά τα ένστικτα τους. Όπως πριν λίγες μέρες που χάθηκε άδικα ένα παιδί 19 χρονών γιατί δεν είχε εισιτήριο να πληρώσει, αλλά για ακόμη μία φορά κέρδισε η χυδαιότητα, ο χλευασμός στη μνήμη του νεκρού, οι χαριτωμένες εξυπνάδες, οι εξυπνακίστικες αναλύσεις που προσπαθούσαν με στόμφο να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη στα πόσα ευρώ θεωρείται κάποιος <<τζαμπατζής>> , όπως επίσης και ο επαγγελματίας άκρατος  αντιλαϊκισμός.
Αυτή είναι η Ελλάδα μας σήμερα. Μία χρεοκοπημένη Ελλάδα σε θεσμούς, σε αξίες και σε ιδανικά, γεμάτη όμως προκλητικά προνόμια και παντός είδους  ασυλία για ορισμένους και με φρούδες προσδοκίες και ψευδαισθήσεις για τους υπολοίπους. Και με μία κοινωνία σταθερά διαλυμένη και διαιρεμένη...

23/08/2013
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ VETONEWS http://www.vetonews.gr/eleutherovima/item/19514-psaroukostaina-tou-ilia-katana